به نام خالق زیبایی ها

خنده های شما نوگلان چیزی جز لطف خداوند را یادآوری نمی کند. شیرینی وجودتون بعنوان هدیه الهی و نعمتی از طرف خداوند چند ماهی می شه قابل درک شده. امیدوارم امانتدار خوبی باشیم و در امر تربیت کوتاهی نکنیم.

امیرعلی دو تا شیرین کاری جدید یاد گرفته، یکی موقع سکسکه زدن و دیگری موقع غذای خوردن. موقع غذا دادن، دقت می کنی که توی گلوی بچه نمونه و نفس کودک را زیر نظر می گیری تا خیالت آسوده بماند اما امیرعلی چه موقع غذای کمکی چه دارو و یا آب خوردن، شروع به قل قل (غرغره) کردن می کند!! موندیم بخندیم یا نگران باشیم؟!

ناناز فکر می کنه سکسکه به اختیار خودشه و موقع سکسکه، ادای سکسکه را در میاره و با صدای بلند خیلی جدی این کار را انجام می دهد. یاد گرفته بعد چندتا سرفه زدن، چندتایی هم اضافه تر بزنه تا مامانی بگه جونم!

پازدن های پشت سر هم، تصور کارتون های بچه گانه را تداعی می کند که موقع دویدن، پاهاشون مثل چرخ سریع می چرخید و بعد حرکت می کردن!! بلندش که می کنیم، همچنان پازدنش را ادامه می دهد.

این هفته دایی نادر همراه خانمش اینجا بودن موقع رسیدنشون، امیرعلی خونه خالش بود. دایی می گفت خونه بدون امیرعلی تاریکه و نمی شه نبودشو تحمل کرد. دایی نادر سال قبل دکتری همدان قبول شد و خدا را شکر با رفت و امدش غربت ما را کمتر کرده. 

راستی دو روز دیگه نوبت واکسن شش ماهگی می شه و مامانی نگران؛ به خاله سپردیم که یکشنبه (دوازدهم آبان 1392) برنامه ایی نداشته باشد. خاله دل شیر دارد و همین باعث می شه دلهره به تو منتقل نشود و تحمل دو تا واکسن ... را داشته باشی. نوبت های قبلی از درد واکسن زیاد گریه نکردی انشاالله که این بار هم همینطور باشد.