سلام هستی من

ماه مبارک رمضان با همه خوبی و برکتش تموم شد و تعطیلات عید فرصت مناسبی بود برای دید و بازدید. نوه ها جمعشون جمع بود و گلشون شده بود امیرعلی!! اولش یکم سختش بود بچه ها دائم دو رو برشند و نمی تونه آزادانه هر جایی سرک بکشه، اما کم کم عادت کرد و ارتباط برقرار کرد. پشتک زدن پریسا دختر خالش، بقدری برای امیر علی جذاب بود که حتی بعد از برگشت از مسافرت، با دیدن تصاویر بچه ها و پریسا ذوق می کرد. شیطون بلا خود شیرینی را خوب بلده و بدتر اینکه وقتی بچه ایی به جمعشون اضافه می شد برای اینکه طرفداراشو از دست نده، شیطنتاشو چندین برابر می کرد و لبخنداشو همچنین و موفق می شد!

(امیرعلی در حال کمک به بابایی)

دوازدهم مرداد پانزده ماهگی امیرعلی بود و باید برای معاینه قد و وزن و دور سر به مرکز بهداشت می رفتیم. الحمدالله همه موارد روی نمودارشون بود و جای نگرانی نداشت. امیرعلی اینبار برخلاف دفعات قبل گریه نکرد و نشون داد بزرگتر شده!

(امیرعلی و محمد مهدی بچه خوش اخلاق همسایه)

نمی دونم قسمت، تقدیر یا هر چیزی که بود، واحدی از آپارتمان ساختمان روبرویی مجتمع فعلی نصیبمون شد. ساختمانی که دو سال شاهد و ناظر ساخت اون بودیم و با سر و صداشو گردو خاکش روزگار گذروندیم. ساختمانی که موقع ساخت به اسم ساختمون خودمون می شناختیمش و همینگونه شد. حالا از خاله اینا دور نیستیم و برای رفت و آمد مشکلی نداریم. تا اسباب کشی حداقل یک ماهی فرصت مونده و امیدواریم تا اون زمان گازکشی و کارهای خرده ریز ساختمون تموم بشه و فرصتی بمونه برای تکمیل واحد و بی دردسر اسباب کشی کنیم. اسباب کشی با امیر علی شیطون و ماجرا جو از الان معلومه چی خواهد شد!

(عکس رانندگی امیرعلی برای طرفدارانش)

به امید روزهای بهتر از دیروز...