دنیا در نگاه و کلام امام علی(ع)

خبر دادند که شخصی در حضور مردم دنيا را نکوهش مى‏کند ( شاید از اهل صفه که دنیا را جایی برای خداطالبان نمی دانستند و زهد را دوری از آن می پنداشتند و یا شاید کسی برای تملق خدمت امام چنین می گفت ) .

امام برآشفت و اینگونه فرمود :

اى نکوهش کننده دنيا، که خود به غرور دنيا مغرورى و با باطل‏هاى آن فريب خوردى ، خود فريفته دنيايى و آن را نکوهش مى‏کنى ؟

 آيا تو در دنيا جرمى مرتکب شده‏اى يا دنيا به تو جرم کرده است ؟

کى دنيا تو را سرگردان کرد و در چه زمانى تو را فريب داد ؟

 آيا با گورهاى پدرانت که پوسيده‏اند (تو را فريب داد) يا آرامگاه مادرانت که در زير خاک آرميده‏اند؟

آيا با دو دست خويش بيماران را درمان کرده‏اى و آنان را پرستارى کرده و در بسترشان خوابانده‏اى‏ ؟ درخواست شفاى آنان را کرده، و از طبيبان داروى آنها را تقاضا کرده‏اى ؟

در آن صبحگاهان که داروى تو به حال آنان سودى نداشت، و گريه تو فايده‏اى نکرد، و ترس تو آنان را سودى نرساند، و آنچه مى‏خواستى به دست نياوردى، و با نيروى خود نتوانستى مرگ را از آنان دور کنى .

دنيا براى تو ، حال آنان را مثال زد، و با گورهايشان، گور خودت را به رخ تو کشيد.

همانا دنيا :

سراى راستى براى راست گويان،

و خانه تندرستى براى دنيا شناسان،

و خانه بى‏نيازى براى توشه‏گيران،

و خانه پند، براى پندآموزان است.

دنيا :

سجده‏گاه دوستان خدا،

نمازگاه فرشتگان الهى،

فرودگاه وحى خدا،

و جايگاه تجارت دوستان خداست،

که در آن رحمت خدا را به دست آوردند،

و بهشت را سود بردند.

چه کسى دنيا را نکوهش مى‏کند و جدا شدنش را اعلام داشته، و فرياد زد که ماندگار نيست، و از نابودى خود و اهلش خبر داده است و حال آن که (دنيا) :

با بلاى خود ، بلاها را نمونه آورد،

و با شادمانى خود، آنان را به شادمانى رساند.

در آغاز شب به سلامت گذشت،

امّا در صبحگاهان با مصيبتى جانکاه بازگشت،

تا مشتاق کند، و تهديد نمايد، و بترساند، و هشدار دهد،

پس مردمى در بامداد با پشيمانى، دنيا را نکوهش کنند، و مردمى ديگر در روز قيامت آن را مى‏ستايند،

(آنانکه وقتی)دنيا حقائق را به يادشان آورد، ياد آور آن شدند، از رويدادها برايشان حکايت کرد، او را تصديق کردند، و اندرزشان داد، پند پذيرفتند.

حکمت 131 نهج البلاغه

131: و قال ع و قد سمع رجلا يذم الدنيا-  ايها الذام للدنيا المغتر بغرورها-  المخدوع باباطيلها ا تغتر بالدنيا ثم تذمها-  انت المتجرم عليها ام هي المتجرمة عليک-  متى استهوتک ام متى غرتک-  ا بمصارع آبائک من البلى-  ام بمضاجع امهاتک تحت الثرى-  کم عللت بکفيک و کم مرضت بيديک-  تبتغي لهم الشفاء و تستوصف لهم‏الاطباء-  غداة لا يغني عنهم دواؤک و لا يجدي عليهم بکاؤک-  لم ينفع احدهم اشفاقک و لم تسعف فيه بطلبتک-  و لم تدفع عنه بقوتک-  و قد مثلت لک به الدنيا نفسک و بمصرعه مصرعک-  ان الدنيا دار صدق لمن صدقها-  و دار عافية لمن فهم عنها-  و دار غنى لمن تزود منها-  و دار موعظة لمن اتعظ بها-  مسجد احباء الله و مصلى ملائکة الله-  و مهبط وحي الله و متجر اولياء الله-  اکتسبوا فيها الرحمة و ربحوا فيها الجنة-  فمن ذا يذمها و قد آذنت ببينها و نادت بفراقها-  و نعت نفسها و اهلها فمثلت لهم ببلائها البلاء-  و شوقتهم بسرورها الى السرور-  راحت بعافية و ابتکرت بفجيعة-  ترغيبا و ترهيبا و تخويفا و تحذيرا-  فذمها رجال غداة الندامة-  و حمدها آخرون يوم القيامة-  ذکرتهم الدنيا فتذکروا و حدثتهم فصدقوا-  و وعظتهم فاتعظوا .

محمد صالحي – 15/9/96 – بمناسبت میلاد پیامبر(ص)

https://telegram.me/beshnofekrkon

http://mahsan.rasekhoonblog.com



 نگاشته شده توسط محمد صالحی در دوشنبه 20 آذر 1396  ساعت 06:32 ق.ظ نظرات 0 | لينک مطلب


Powered By Rasekhoon.net