مادامى که سيب با چوب باريکش به درخت متصل است
همه عوامل در جهت رشدش در تلاشند باد طراوتش ميدهد
آب رشدش ميدهد و آفتاب به آن پختگى و کمال ميبخشد
اما به محض منقطع شدن از درخت و جدايى از اصل
آب آنرا مي گنداند باد پلاسيده اش ميکند و آفتاب آنرا پوسانده
و طراوتش را ميگيرد؛ براى ما انسان ها تا وقتى در مسير بندگى قدم بر ميداريم و دست و دلمان به ريسمان خدا گره خورده است هر اتفاقى در زندگى رشدمان خواهد داد ،
حتى زمين خوردن ها و افتادنها مقدمه صعود و تعالى بزرگ روح مان خواهد شد و بر عکس وقتى از خدا دور بيافتيم
هر داشتنى فقر و هر فرازى، فرودى عميق است...
دستتان در دستان پر مهر خدا.
.
